Κυτταροκίνες και αναπαραγωγή

Σχετικά με τις επιδράσεις του ανοσιακού συστήματος στην κύηση, κατά την τελευταία εικοσαετία επικράτησε η άποψη ότι ανοσοαπαντήσεις Th1 τύπου (IL-12, IFN-γ, υπερπαραγωγή IL-2, ενεργοποίηση NK είτε Τc κυττάρων κλπ) είναι συνήθως επιβλαβείς, ενώ οι Th2 τύπου (IL-10, IL-4, IL-13 κλπ) κατά κανόνα αποδεικνύονται “προστατευτικές” για την επιτυχή κύηση. Αν και ο TNF-α είναι δυνατόν να παραχθεί τόσο από Th1 όσο και από Th2 τύπου κύτταρα, φαίνεται ότι χαρακτηρίζει συχνότερα τις Th1 τύπου ανοσοαπαντήσεις και σε συνδυασμό με τα συμπεράσματα ορισμένων μελετών θεωρείται δυνητικά επιβλαβής.

Μεγάλο ενδιαφέρον σχετικά με τις μεταβολές των κυτταροκινών έχει εστιαστεί στις ικανότητες τους να ενεργοποιούν ή να καταστέλλουν τη δραστηριότητα των φυσικών κυτταροκτόνων (NK) κυττάρων, στις ρυθμιστικές τους δράσεις κατά τη διαδικασία της αγγειογένεσης και στην επίδραση τους στη λειτουργία των μορίων προσκόλλησης κατά τη διάρκεια της κύησης αλλά και γενικότερα στην αναπαραγωγική διαδικασία.

Σε επίπεδο γονιδίων, όπως έχει περιγραφεί, οι πολυμορφισμοί μικροδορυφορικών περιοχών των γονιδίων που ρυθμίζουν την παραγωγή πολλών κυτταροκινών έχουν λειτουργική σημασία και συσχετίζονται με αυξημένη είτε με ελαττωμένη παραγωγή των κυτταροκινών αυτών. Κατά συνέπεια, στα διαφορετικά από ανοσογενετικής πλευράς άτομα είναι δυνατόν να παρατηρηθεί διαφορετική εξέλιξη της ίδιας ανοσοαπάντησης και φυσικά και της κύησης. Έτσι, για παράδειγμα, διαπιστώθηκε ότι οι γονότυποι -1117Τ>C και 82A>G της IL-10 καθώς και ο +874A>Τ της IFN-γ ανευρίσκονται σημαντικά συχνότερα σε γυναίκες με επανειλημμένες αποβολές (ΕΑ). Αξίζει να σημειωθεί ότι συγκεκριμένος γονότυπος της IFN-γ σχετιζόμενος με αυξημένη παραγωγή της, ανευρίσκεται σημαντικά συχνότερα σε γυναίκες με ΕΑ.