Ανοσοθεραπευτικά σχήματα στις επανειλημμένες (καθ’ έξιν) αποβολές κυήματος (ΕΑ)

Στο αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο, υψηλά ποσοστά επιτυχίας έχουν αναφερθεί με τη χορήγηση χαμηλού μοριακού βάρους ηπαρίνης, σε συνδυασμό -ή όχι- με μικρή δόση ασπιρίνης. Έχει ακόμη χορηγηθεί -ή συγχορηγηθεί- με ικανοποιητικά αποτελέσματα και ενδοφλέβια γ-σφαιρίνη καθώς και κορτικοστεροειδή, ιδιαίτερα πρεδνιζολόνη, σε μικρές δόσεις.

Σε ΕΑ αυτοάνοσης αιτιολογίας, με συμμετοχή δηλαδή μηχανισμών αυτοανοσίας, η χορήγηση πρεδνιζολόνης με -ή και χωρίς- αντιπηκτικά, καθώς και η χορήγηση ενδοφλέβιας γ-σφαιρίνης (IVIg) θεωρείται ότι είναι δυνατόν να οδηγήσουν σε αξιόλογα αποτελέσματα. Πρέπει να σημειωθεί ότι στις ανεπιθύμητες δράσεις της IVIg, εκτός από την κεφαλαλγία, μυαλγίες, υπόταση, ναυτία, κλπ περιλαμβάνεται και η βαριά αναφυλακτική προσβολή, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις IgA ανεπάρκειας. Η χορήγηση κορτικοστεροειδών έχει προταθεί από αρκετές ιατρικές ομάδες, η περιγραφόμενη όμως βελτίωση στην έκβαση των κυήσεων είναι δυνατόν όχι σπάνια να συνοδεύεται από τις ανεπιθύμητες δράσεις του θεραπευτικού αυτού σχήματος (οστεοπόρωση, διαβήτης, γαστρικό έλκος, κλπ) και για τον λόγο αυτό η χρήση τους παραμένει σχετικά περιορισμένη. Η χορήγηση υδροξυχλωροκίνης έχει δειχθεί ασφαλής και είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθεί σε ορισμένες περιπτώσεις αποβολών αυτοάνοσης αιτιολογίας.

Ικανοποιητικά αποτελέσματα έχουν αναφερθεί από αρκετές ερευνητικές ομάδες, ιδιαίτερα στις ΕΑ αλλοάνοσης αιτιολογίας, με την εφαρμογή «ανοσοθεραπείας ευαισθητοποίησης» δηλαδή με την ενδοδερμική  χορήγηση λεμφοκυττάρων του συζύγου, είτε επίσης και με τη χορήγηση ενδοφλέβιας γ-σφαιρίνης.

Για τη θεραπευτική αντιμετώπιση των ΕΑ στις οποίες ενοχοποιείται η υπερδραστηριότητα των ΝΚ, έχει προταθεί επίσης ανοσοθεραπεία με χορήγηση λεμφοκυττάρων του συζύγου, είτε χορήγηση ενδοφλέβιας γ-σφαιρίνης, με -ή και χωρίς- τη συνοδεία κορτικοστεροειδών.
Σημαντικότεροι μηχανισμοί οι οποίοι προτείνονται για την ερμηνεία της δράσης της ανοσοθεραπείας με χορήγηση λεμφοκυττάρων στις ΕΑ θεωρούνται η επαγωγή CD4+ CD25+ ρυθμιστικών Τ λεμφοκυττάρων (Treg) με την παράλληλη αύξηση των Th2 τύπου (IL-4+) λεμφοκυττάρων, αλλά και η μείωση της ΝΚ δραστηριότητας, η επαγωγή ειδικής ανοχής αλλομοσχεύματος, επαγωγή αντι-TcR αντιιδιοτυπικών αντισωμάτων αλλά ακόμη και η καταστολή της ενδομητρίωσης.

Η χορήγηση βιολογικών παραγόντων (αντι-TNF μονοκλωνικών αντισωμάτων), αν και σε περιορισμένη χρήση, φαίνεται ικανοποιητική λύση σε ορισμένες περιπτώσεις αυτοάνοσων νοσημάτων, ενώ η χρήση νεότερων ανοσοκατασταλτικών είτε κυτταροκινών είναι ακόμη υπό μελέτη.

Λόγω της ασυμφωνίας μεταξύ των διαφόρων επιστημονικών εταιρειών και ερευνητικών ομάδων, αλλά και λόγω αδυναμίας -προς το παρόν- πλήρους κατανόησης των μηχανισμών εμφάνισης των αποβολών, οι περισσότερες ανοσοθεραπείες για τις ΕΑ θεωρούνται μάλλον εμπειρικές και πραγματοποιούνται μόνον ύστερα από τη σχετική ενημέρωση του ζεύγους για τη σύγχρονη διεθνή βιβλιογραφία και με τη σύμφωνη γνώμη του, στα πλαίσια προσεκτικά σχεδιασμένων κλινικών μελετών από έμπειρες ομάδες ανοσολόγων.

Η συμπλήρωση ικανοποιητικού αριθμού εκτεταμένων μελετών, με αυστηρή επιλογή ασθενών ύστερα από πλήρη ανοσολογικό και ανοσογενετικό έλεγχο και με απολύτως ενιαία σχεδίαση και θεραπευτική αντιμετώπιση, ενδέχεται στο άμεσο μέλλον να προσφέρει μια αντικειμενικότερη θεώρηση του σύνθετου και αμφιλεγόμενου αυτού προβλήματος, καθώς και μία ορθολογικότερη αξιολόγηση των υπαρχόντων θεραπευτικών σχημάτων.