Αυτοανοσία και αναπαραγωγή

Η ανίχνευση στον ορό γυναικών αντιφωσφολιπιδικών και ιδιαίτερα αντικαρδιολιπινικών G αντισωμάτων, όπως και η ανίχνευση αντισωμάτων έναντι της β2-γλυκοπρωτείνης Ι (anti-β2 GpΙ) ή και του αντιπηκτικού του λύκου (LAC), αποτελεί μείζον ανοσολογικό εύρημα με τεκμηριωμένη κλινική σημασία και απαιτεί κλινικοεργαστηριακή παρακολούθηση και κατάλληλη θεραπευτική αντιμετώπιση. Σύμφωνα με σχετική Αμερικανική μελέτη, αυτοαντισώματα έναντι των φωσφολιπιδίων φωσφατιδυλ-σερίνης, -ινοσιτόλης, -αιθανολαμίνης και –γλυκερόλης στοχεύουν σε αντιγόνα των προεμφυτευτικών εμβρύων, ενώ αυτοαντισώματα έναντι φωσφατιδυλ-σερίνης και φωσφατιδυλ-αιθανολαμίνης στοχεύουν και σε αντιγόνα των τροφοβλαστικών κυττάρων.

Η ανίχνευση υψηλών τίτλων αυτοαντισωμάτων έναντι εκχυλίσματος πυρηνικών αντιγόνων, δηλαδή αντι-ΕΝΑ αντισωμάτων (anti-extractable nuclear antigens, anti-ENA) και ιδιαίτερα των αντι-SSa (Ro) κατά την κύηση, έχει συσχετισθεί σε σημαντικό βαθμό με διαταραχές του καρδιακού ρυθμού αλλά και της καρδιαγγειακής διάπλασης του εμβρύου, καθιστώντας απαραίτητο τον σχετικό έλεγχο, προπαντός σε γυναίκες οι οποίες αναφέρουν προηγούμενες μη βιώσιμες κυήσεις είτε νεογνά με παρόμοια προβλήματα.

Η ανεύρεση περισσότερων από δύο αυτοαντισωμάτων στον ορό γυναικών με επανειλημμένες αποβολές (ΕΑ) είτε μη βιώσιμες κυήσεις, έχει συσχετισθεί και με την εμφάνιση διαφόρων επιπλοκών της κύησης.

Κατά συνέπεια, και με βάση τα μέχρι σήμερα στοιχεία, φαίνεται ότι ο ρόλος της αυτοανοσίας είναι ιδιαίτερα σημαντικός τόσο για τη σύλληψη όσο και για την επιτυχή, τελειόμηνη κύηση.