Διάγνωση των επανειλημμένων αποβολών (ΕΑ)

Η διάγνωση των ανοσιακής αιτιολογίας αποβολών είναι δυνατόν να στηριχθεί στη λεπτομερή λήψη του ατομικού και οικογενειακού αναμνηστικού, στη χρωμοσωμική και Παθολογοανατομική εξέταση των υπολειμμάτων της κύησης, στον ειδικό εργαστηριακό ανοσολογικό και ανοσογενετικό έλεγχο του ζεύγους, στον αποκλεισμό θρομβοφιλικών διαταραχών και στον έλεγχο λοιμώξεων.

Κατά τα τελευταία χρόνια, η κυτταρολογική, ιστολογική και ανοσοϊστοχημική μελέτη των υπολειμμάτων της κύησης με τη χρήση μονοκλωνικών αντισωμάτων θεωρείται ότι σε αρκετές περιπτώσεις παρέχει σημαντικές διαγνωστικές πληροφορίες. Αν και τα στοιχεία δεν θεωρούνται απολύτως παθογνωμονικά, η ανεύρεση διήθησης από ενεργοποιημένα Τ λεμφοκύτταρα και ιδιαίτερα η παρουσία ενεργοποιημένων φυσικών κυτταροκτόνων συνηγορεί αρκετά συχνά για ανοσιακής αιτιολογίας αποβολές.

Σε ασθενείς με επανειλημμένες αποβολές (ΕΑ) και υποκλινικό ή διαγνωσμένο αυτοάνοσο νόσημα, ο επιπρόσθετος έλεγχος αυτοαντισωμάτων και αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων βρίσκει σύμφωνες τις περισσότερες επιστημονικές εταιρείες,

Η αξία του ελέγχου των αντιθυρεοειδικών αλλά και των αντιπυρηνικών αντισωμάτων σε ορισμένες περιπτώσεις παραμένει ασαφής: μελέτες έχουν δείξει αυξημένη συσχέτιση τους τόσο με ΕΑ όσο και με επαναλαμβανόμενες ανεπιτυχείς εμβρυομεταφορές (συνεδρίες εξωσωματικής γονιμοποίησης), ενώ ορισμένες μελέτες δεν έχουν δείξει ανάλογες συσχετίσεις.

Εκτός από τις ΕΑ, ενδείξεις ανοσολογικού ελέγχου είναι επίσης δυνατόν να αποτελέσουν η μακρόχρονη στειρότητα (αδυναμία σύλληψης) άγνωστης αιτιολογίας, η προβληματική ενδομήτρια ανάπτυξη, οι διαταραχές καρδιακού ρυθμού είτε και της διάπλασης του εμβρύου, η προεκλαμψία, η ύπαρξη διαγνωσμένου αυτοάνοσου νοσήματος ή θρομβοφιλίας είτε ακόμα η κληρονομικότητα αυτοανοσίας, ο πρόωρος τοκετός, κ.ά.